Gdy nasza zdolność w trybie przetrwania i adaptacji mierzy się ze sztuczną inteligencją i własnym cyfrowym wizerunkiem – tańczymy – śpiewamy – wchodzimy w kontakt z rozszerzoną rzeczywistością. Dysonans między rzeczywistością, percepcją a konstruktem społecznym zostaje wystawiony na próbę przez figlarne zdziwienie i ciekawość. Czy nasze cyfrowe i analogowe „ja” mogą się zaprzyjaźnić?