Biogramy uczestników i uczestniczek

Prezes zarządu Fundacji im. Stefana Batorego, dziennikarz, pisarz, publicysta tygodnika „Polityka”.

Profesor Uniwersytetu w Gießen, współprzewodniczący Wspólnej Polsko-Niemieckiej Komisji Podręcznikowej Historyków i Geografów. Zainteresowania badawcze: kultura, historia idei i historia polityczna Europy Wschodniej we wczesnej epoce nowożytnej, historia najnowsza Europy Środkowo-Wschodniej, dzieje Polski (XV–XX w.), historia relacji polsko-niemieckich oraz historia regionalna i miejska Europy Wschodniej.

absolwentka studiów z zakresu kulturoznawstwa i translatoryki we Frankfurcie nad Odrą i w Poznaniu. Doświadczenie zawodowe zdobywała m.in. w Instytucie ds. Współpracy z Zagranicą (ifa), pracując przy Mniejszości Niemieckiej w Opolu. Urodzona w Gdańsku, wychowana w Niemczech Zachodnich, a obecnie mieszkająca we Wschodnich, postrzega siebie jako człowieka pogranicza – osobę, która łączy światy i przekracza granice, dosłownie i w przenośni. Z tą samą energią towarzyszy również Pociągowi do Kultury Berlin-Wrocław, gdzie w czasie wolnym pełni rolę moderatorki. Od 2016 roku koordynatorka projektów w berlińskim biurze Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.

Dyrektor Instytutu Leibniza ds. Mediów Edukacyjnych | Instytutu im. Georga Eckerta i profesor historycznych i porównawczych badań edukacyjnych na Uniwersytecie Technicznym w Brunszwiku. Pracował w różnych instytucjach akademickich i był profesorem wizytującym w Sydney, Umeå, Tokio i Seulu. Pracuje jako ekspert ds. podręczników dla wielu organizacji międzynarodowych i kieruje pracą dwu- i wielostronnych komisji podręcznikowych w Europie. Jego zainteresowania badawcze obejmują globalną historię współczesnej edukacji, międzynarodową politykę edukacyjną, studia nad programami nauczania i rozwój podręczników. Opublikował na ten temat ok. 20 książek i 200 artykułów naukowych, w tym The Palgrave Handbook of Textbook Studies (2018). W latach 2012-2015 był przewodniczącym ISCHE.

Zajmuje się dyplomacją publiczną oraz kulturą, sztuką i architekturą Europy Środkowej. Dyrektor Muzeum Śląskiego w Katowicach, w latach 2018–2025 dyrektor programowy Międzynarodowego Centrum Kultury w Krakowie.
Zasiada w Radzie Programowej Forum Polsko-Czeskiego przy Ministrze Spraw Zagranicznych RP. Współtworzy DILEMMA. The Mobile Academy of Dialogue zrzeszającą intelektualistów i artystów z Europy Środkowej, Bałkanów i Kaukazu. Jest członkiem Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa oraz Europejskiej Sieci Muzeów Historii Miejskiej przy Muzeum Historii Barcelony.

Dyrektorka Muzeum Śląskiego w Görlitz, historyczka sztuki i germanistka. Urodzona w Zielonej Górze (Grünberg), w latach 2001–2019 była związana z dzisiejszym Leibniz-Institut für Geschichte und Kultur des östlichen Europa (GWZO) przy Uniwersytecie w Lipsku. W 2021 roku objęła stanowisko dyrektorki Muzeum Śląskiego w Görlitz. Jest autorką i redaktorką licznych publikacji oraz tomów zbiorowych.

Ur. 1991, autor esejów, wierszy oraz dwóch powieści „Park” i „Die Prozesse”. www.mariusgoldhorn.com

Prezes Fundacji Niemieckiego Muzeum Historycznego (Deutsches Historisches Museum, DHM) oraz wykładowcą Uniwersytetu w Lipsku. Wcześniej pełnił funkcję dyrektora Leo Baeck Institute w Londynie, Żydowskiego Muzeum we Frankfurcie nad Menem oraz Instytutu Fritza Bauera, a także kierował Instytutem Dubnowa ds. Historii i Kultury Żydowskiej przy Uniwersytecie w Lipsku.
W DHM realizuje międzynarodowy cykl naukowych sympozjów „Historyczna zdolność osądu” oraz kieruje działającą przy muzeum jednostką sztabową odpowiedzialną za utworzenie Centrum Dokumentacyjnego „II wojna światowa i niemiecka okupacja w Europie”.

Studiował prawo na Westfälische Wilhelms-Universität w Münsterze. Po pobycie badawczym na Southern Methodist University (SMU) w Dallas w stanie Teksas (USA), jako stypendysta Niemieckiej Centrali Wymiany Akademickiej (DAAD), w 2003 roku uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy pt. „Ochrona tytułów utworów w prawie amerykańskim”. Po zdaniu drugiego państwowego egzaminu prawniczego odbył dwuletni staż redakcyjny w dzienniku „Rheinische Post” w Düsseldorfie.
W 2004 roku rozpoczął pracę w niemieckiej sieci izb gospodarczych jako osobisty asystent dyrektora generalnego Izby Przemysłowo-Handlowej Środkowego Dolnego Renu. Dwa lata później objął stanowisko kierownika ds. public relations i marketingu członkowskiego w Niemiecko-Holenderskiej Izbie Handlowej (AHK) w Hadze, gdzie przez osiem lat odpowiadał za utworzenie nowego działu oraz wdrażanie nowych formatów pozyskiwania członków i reprezentacji interesów politycznych.
W 2015 roku Lars Gutheil objął funkcję zastępcy dyrektora zarządzającego Niemiecko-Bałtyckiej Izby Handlowej (AHK) w Estonii, na Łotwie i Litwie. W tych trzech krajach zajmował się przede wszystkim obszarem usług i projektów, angażując się w szczególności w tematykę cyfryzacji, Przemysłu 4.0 oraz we wsparcie niemieckich inwestorów. Od 2019 roku pracuje jako członek zarządu pełniący funkcję dyrektora zarządzającego Niemiecko-Polskiej Izby Przemysłowo-Handlowej w Warszawie.

Profesor nauk humanistycznych, specjalizuje się w historii historiografii i dydaktyce historii; badaczka pamięci i historii rodzinnych, zatrudniona na Wydziale Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od 2008 w Radzie Ekspertów podręcznika polsko-niemieckiego, od 2010 członkini Prezydium Polsko-Niemieckiej Komisji Podręcznikowej, od 2020 Współprzewodnicząca Komisji. Od 2024 członkini Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk. Uczestniczka i współorganizatorka projektów edukacyjnych, ostatnio Cyfrowa Szkoła Wielkopolska, edycja 2020 oraz 2030.

Historyk i dydaktyk, dyrektor Centrum Badań Historycznych w Berlinie PAN oraz profesor UWM w Olsztynie. Odbył staże m.in. w King’s College w Londynie oraz wykładał jako profesor wizytujący na University of Wisconsin w Madison i Uniwersytecie w Moguncji. W latach 2005–2010 pracownik Niemieckiego Instytutu Historycznego w Warszawie. Współtwórca wystaw stałych Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN oraz Muzeum Historii Polski. W latach 2012–2022 polski koordynator naukowy prac nad polsko-niemiecką serią podręcznika do nauki historii „Europa. Nasza historia”.

Ekspert w Zagranicznym Biurze Handlowym PAIH we Frankfurcie.
Specjalistka ds. dyplomacji publicznej i zarządzania projektami z 15-letnim doświadczeniem w koordynacji międzynarodowych wydarzeń i spotkań politycznych i biznesowych na najwyższych szczeblach. W latach 2006-2021 pracownik Instytutu Studiów Wschodnich, gdzie pełniła m.in. funkcję Dyrektora Programowego Forum Ekonomicznego – największej konferencji gospodarczej w Europie Środkowej.
Absolwentka nauk politycznych oraz slawistyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Historyk, publicysta, menedżer kultury. Dyrektor Archiwum Głównego Akt Dawnych. W latach 80. działał w opozycji demokratycznej. Był współtwórcą i dyrektorem Muzeum Historii Polski (2006-2024). Publikował m.in. w „Polityce Polskiej”, „Życiu”, „Kwartalniku Konserwatywnym”, „Rzeczpospolitej”, „Więzi”, „Nowych Książkach”, „IWM Post”. Współautor m.in. książek „Pamięć i odpowiedzialność” (2005) oraz „Państwowiec w muzeum” (2025).

Urodzona w 1974 roku w Tel Awiwie, dorastała w Berlinie Zachodnim. Studiowała dziennikarstwo oraz teatrologię i muzykologię w Berlinie. Oprócz licznych audycji i materiałów przygotowywanych dla niemieckiej telewizji publicznej ARD od 30 lat prowadzi magazyny poświęcone kulturze, literaturze i sprawom społecznym. Poza regularnymi audycjami radiowymi na żywo prowadzi koncerty, spotkania autorskie i konferencje, a także wydarzenia organizowane przez instytucje kultury i festiwale.
Jesienią 2022 roku w wydawnictwie Diogenes ukazał się jej literacki debiut „Isidor”, który trafił na listę bestsellerów tygodnika Der Spiegel, został przetłumaczony na kilka języków i doczekał się adaptacji teatralnej wystawianej w wiedeńskim Burgtheater.

Historyczka i dydaktyczka historii. Pracuje na Uniwersytecie im. Georga Augusta w Getyndze i bada relacje polsko-niemieckie oraz polsko-skandynawskie, a także historię wizualną. Stopień doktora uzyskała na podstawie rozprawy poświęconej przedstawianiu w mediach edukacyjnych społeczeństw okupacyjnych w okupowanej Polsce w latach 1939–1945. W swoim obecnym projekcie habilitacyjnym bada procesy demokratyzacji w społeczeństwie polskim na przełomie XIX i XX w. Od 2020 r. jest członkinią prezydium Wspólnej Polsko-Niemieckiej Komisji Podręcznikowej Historyków i Geografów.

Senior Fellow w grupie badawczej UE/Europa w Fundacji Nauka i Polityka (SWP) w Berlinie (od 2001 r.). W latach 1999-2000 asystent naukowy w Federalnym Instytucie Studiów Wschodnioeuropejskich i Międzynarodowych (BIOSt) w Kolonii. Główne obszary badawcze: transformacja, polityka wewnętrzna i systemy partyjne, polityka zagraniczna, bezpieczeństwa i europejska, stosunki dwustronne z Niemcami krajów Europy Środkowo-Wschodniej oraz krajów bałtyckich, Europejska Polityka Sąsiedztwa i polityka wschodnia UE. Dyplom w zarządzaniu (Uniwersytet w Konstancji). Doktorat w naukach politycznych (Uniwersytet w Kilonii). Studia w Warszawie, Pradze i Waszyngtonie. Członek komitetów doradczych i redakcyjnych licznych instytucji europejskich.

Managerka, kolekcjonerka, działaczka społeczna na rzecz społeczeństwa obywatelskiego i praw kobiet. Studiowała lingwistykę w Krakowie, Berlinie, Fryburgu Bryzgowijskim i Tybindze (doktorat). W latach 1993-1999 w służbie dyplomatycznej (Ambasada RP w Bonn). Od 2000 związana Mercedes-Benz Group AG w Polsce, od 2015 koordynatorka inwestycji Mercedesa w Polsce.
Kolekcjonerka sztuki, komentatorka w mediach ekonomicznych. Współzałożycielka i prezeska Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (2008-2012) i Fundacji Rozwoju Edukacji dla Przemysłu (wydawca bestsellera „Maria Skłodowska-Curie Albert Einstein LISTY 1911-1932”).
Laureatka wielu nagród i odznaczeń państwowych („Zasłużona dla Transportu RP” i „Zasłużona dla Gospodarki RP”, Krzyż Zasługi na Wstędze RFN oraz Nagroda Uniwersytetu Europejskiego VIADRINA 2025).

Dyrektor Niemieckiego Instytutu Spraw Polskich w Darmstadt. Historyk i kulturoznawca, tłumacz, profesor honorowy na Politechnice w Darmstadt (TU Darmstadt). Zajmuje się obserwacją życia politycznego i kulturalnego w Polsce. W swoich badaniach koncentruje się na historii i współczesności Polski oraz relacjach polsko-niemieckich, a także na problematyce mniejszości, dziejach Gdańska oraz zagadnieniach związanych z muzyką, literaturą, narodem i społeczeństwem.

Ur. 1984 r., autor powieści „Prawdziwa historia Jeffreya Watersa i jego ojców” (wydawnictwo Czarne), za którą otrzymał Paszport Polityki, Nagrodę Literacką m.st. Warszawy, tytuł Odkrycie Empiku i polsko-niemiecką nagrodę JOSEPHA. Nominowany do Nagrody Literackiej Nike. W maju ukaże się jego książka poetycka „Wyprawa siedmiu zim przeciw krainie jazgarza” (wydawnictwo Warstwy), jesienią niemieckie tłumaczenie „Prawdziwej historii Jeffreya Watersa i jego ojców” (edition.fotoTAPETA). Mieszka w Warszawie.

Historyk, profesor w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, w latach 2008-2017 twórca i pierwszy dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku; opublikował wiele książek na temat historii XX wieku, a także współczesnych sporów o przeszłość, m.in. Muzeum (2017, wydanie niemieckie: Der umkämpfte Krieg. Das Museum des Zweiten Weltkriegs in Danzig. Entstehung und Streit, 2018), Wina, kara, polityka. Rozliczenia ze zbrodniami II wojny światowej (2021; współautor: A. Paczkowski), Narodowy komunizm po polsku. „Partyzanci” Moczara (2025).

Kierownik Centrum ds. Porządku i Zarządzania w Europie Wschodniej, Rosji i Azji Centralnej w Niemieckiej Radzie ds. Polityki Zagranicznej (Deutsche Gesellschaft für Auswärtige Politik e.V.).
Wcześniej był dyrektorem biura Fundacji Heinricha Bölla na Kaukazie Południowym w Tbilisi (2019–2021). Przedtem w DGAP pełnił funkcję kierownika Centrum Roberta Boscha ds. Europy Środkowo-Wschodniej, Rosji i Azji Centralnej (2017–2019), a także kierownika programu ds. Europy Wschodniej, Rosji i Azji Centralnej oraz starszego eksperta (Senior Policy Fellow) w zespole Wider Europe Europejskiej Rady Spraw Zagranicznych (European Council on Foreign Relations) (2013–2014). Wielokrotnie uczestniczył jako obserwator wyborów w krajach postsowieckich z ramienia OBWE oraz Unii Europejskiej. Jako fellow Transatlantic Academy w Waszyngtonie (2015–2016) zajmował się problematyką rosyjskiej dezinformacji.
Stefan Meister uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy pt. „Transformacja rosyjskiego systemu nauki i szkolnictwa wyższego” (2007). Studiował politologię oraz historię Europy Wschodniej na uniwersytetach w Jenie, Lipsku i Niżnym Nowogrodzie. Jako współautor opublikował książki „The Eastern Question” (2016), „The Eastern Voices” (2017) oraz „The Russia File” (2018), wszystkie nakładem Brookings Press. W 2019 roku był współredaktorem książki „Geo-politics and Security. A New Strategy for the South Caucasus”.

Semiotyk, profesor w Instytucie Kultury Polskiej UW. Zajmuje się historią kultury, pamięcią zbiorową oraz rolą opowieści w budowaniu wspólnot i podejmowaniu decyzji. Autor kilkudziesięciu artykułów naukowych oraz 7 monografii. Stały współpracownik „Tygodnika Powszechnego”, publikował też m.in. w „Więzi”, „Znaku”, „Polityce” czy „Gazecie wyborczej”. Prowadzi blog mitologiawspolczesna.pl. Od września 2024 kieruje Muzeum Historii Polski.

dyrektor zarządzający Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej, specjalista ds. polityki europejskiej, relacji UE – Rosja oraz Polski, Ukrainy, Białorusi. Studiował na uniwersytetach w Moguncji i we Wrocławiu. Przebywał na stypendiach badawczych w Moskwie i Jerozolimie (Hebrew University). W Fundacji Bertelsmanna pracował w latach 1994-2013, gdzie był m.in. odpowiedzialny za projekt International Bertelsmann Forum (IBF). Współpracował z Bankiem Światowym i europejskimi instytucjami w ramach relacji z krajami Europy Wschodniej. Publikował w Polsce w „Nowej Europie Wschodniej”, jest członkiem Rady w „New Eastern Europe”.

Zajmuje się historią zbrodni narodowosocjalistycznych w Niemczech oraz na okupowanych ziemiach polskich. Pracował w różnych instytucjach, m.in. w Instytucie Historii Współczesnej w Monachium i Berlinie (Institut für Zeitgeschichte München-Berlin), w Głównym Archiwum Państwowym Hesji w Wiesbaden oraz w Fundacji Saksońskie Miejsca Pamięci (Stiftung Sächsische Gedenkstätten). Od marca 2023 roku jest pracownikiem naukowym Fundacji Pomnik Pomordowanych Żydów Europy w Berlinie. Jest autorem licznych publikacji poświęconych narodowosocjalistycznym zbrodniom „eutanazji”, dezercjom podczas II wojny światowej oraz wybranym aspektom kultury pamięci w przestrzeniach wirtualnych.

Nauczycielka w liceum im. Alexandra von Humboldta w Berlinie, członkini Prezydium Wspólnej Polsko-Niemieckiej Komisji Podręcznikowej Historyków i Geografów oraz współprzewodnicząca polsko-niemieckiej Grupy Roboczej Nauczycielek i Nauczycieli.

Dr hab. Sebastian Płóciennik, dyrektor Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej i profesor ekonomii w Instytucie Ekonomii Akademii Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie. Do lipca 2024 roku był analitykiem ds. gospodarki niemieckiej w Ośrodku Studiów Wschodnich (OSW) w Warszawie. W latach 2013-2021 pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych (PISM) jako koordynator programu ds. UE i Trójkąta Weimarskiego, wcześniej zaś jako adiunkt w Instytucie Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Wrocławskiego. Studiował prawo i uzyskał tytuł doktora oraz habilitację w naukach ekonomicznych na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu. Pracę naukową rozpoczął w Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. Willy’ego Brandta we Wrocławiu. Był stypendystą DAAD, Fundacji Boscha, NCN oraz Polsko-Niemieckiej Fundacji Nauki. Na Uniwersytecie Wrocławskim kierował międzynarodowym programem studiów magisterskich Global Studies – European Perspective. Wykładał na uczelniach w RFN, Kanadzie, Korei Południowej, RPA i Indiach. Specjalizuje się w badaniu gospodarki niemieckiej, procesów integracji gospodarczej w Europie oraz ekonomii instytucjonalnej.

Pracownik naukowy w Instytucie Leibniza ds. mediów edukacyjnych | Instytut im. Georga Eckerta, gdzie m.in. koordynuje projekt European Forum for Reconciliation and Cooperation in History and Social Sciences Education (EFREC) a także prowadzi zajęcia z zakresu historii nowożytnej i najnowszej oraz jej dydaktyki w Instytucie Historii Uniwersytetu Technicznego w Brunszwiku. W ramach Observatory on History Teaching in Europe powołanej przy Radzie Europy koordynował powstanie raportu pt. „Economic Crises in History Teaching”.

Profesor nauk o kulturze, zajmująca się badaniami nad kulturami pamięci w Niemczech i w Polsce. Od 2024 roku dyrektorka Niemieckiego Instytutu Historycznego w Warszawie. Wcześniej pracowała m.in. na Uniwersytecie Łódzkim, w Centrum Badań Historycznych PAN w Berlinie oraz na Uniwersytecie Johannesa Gutenberga w Moguncji. Ostatnio opublikowała książkę „Microhistories of Memory. Remediating the Holocaust by Bullets in Post-War West Germany” (Nowy Jork – Oksford 2023).

Kierowniczka Centrum Europejskiego im. Alfreda von Oppenheima w Niemieckiej Radzie ds. Polityki Zagranicznej (Deutsche Gesellschaft für Auswärtige Politik e.V.).

Po ukończeniu studiów prawniczych w 1991 roku rozpoczęła pracę w Federalnym Ministerstwie Gospodarki i Energii. Już na wczesnym etapie kariery zawodowej związała się z pracą europejską: w 1993 roku po raz pierwszy została oddelegowana do Stałego Przedstawicielstwa Niemiec w Brukseli, gdzie zajmowała się przede wszystkim umowami stowarzyszeniowymi z państwami bałtyckimi.
Europejski wymiar pozostał istotnym elementem jej kariery również w kolejnych latach — najpierw jako kierowniczka referatu gospodarczego w Stałym Przedstawicielstwie (2008–2012), następnie jako koordynatorka ds. UE w biurze zastępczyni przewodniczącego frakcji CDU/CSU w Bundestagu (2014–07/2018) w Berlinie, a wreszcie jako zastępczyni Stałego Przedstawiciela Niemiec przy COREPER I (2018–2022).
Po powrocie do Federalnego Ministerstwa Gospodarki i Ochrony Klimatu od września 2022 roku objęła stanowisko dyrektorki poddepartamentu, odpowiadając za obszary polityki surowcowej, gospodarki o obiegu zamkniętym, ochrony zasobów oraz prawa ochrony środowiska. Od maja 2025 roku pełni funkcję dyrektorki departamentu ds. europejskich.

Studiował historię sztuki, germanistykę oraz filozofię w Kolonii, Hamburgu i Warszawie.
Po pracy m.in. w Museumslandschaft Hessen Kassel oraz w Städel Museum we Frankfurcie nad Menem, od 2016 roku pełni funkcję dyrektora ds. wystaw Fundacji Dom Historii Republiki Federalnej Niemiec (Stiftung Haus der Geschichte der Bundesrepublik Deutschland).

Pracownik naukowy Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk i wykładowca Uniwersytetu Civitas w Warszawie. Zajmuje się historiografiami, ideologiami narodowymi i politykami pamięci krajów Europy Środkowo-Wschodniej z największym udziałem Ukrainy, badacz relacji polsko-ukraińskich w przeszłości i obecnie, od 2025 r. kierownik projektu badawczego pt. „Nauczanie wielonarodowej historii: Niemcy – Polska – Ukraina Wspólne projekty podręcznikowe w kontekście przemian społecznych po inwazji Rosji na Ukrainę w 2022 r.”

Dyrektor Wielkopolskiego Muzeum Niepodległości. Absolwent Uniwersytetu Poznańskiego, politolog menadżer kultury, promotor historii, wieloletni, były dziennikarz radiowy i telewizyjny, związany z Polskim Radiem i Telewizją Polską. Menadżer i organizator wielu przedsięwzięć związanych z pamięcią historyczną, twórca scenariuszy inscenizacji oraz koordynator dużych wydarzeń masowych propagujących historię Polski. Jako pełnomocnik wojewody wielkopolskiego, odpowiadał za przygotowanie i zorganizowanie obchodów 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości oraz 100. rocznicy wybuchu Powstania Wielkopolskiego. Wcześniej, w 2016 roku Koordynator centralnych obchodów 1050-lecia Chrztu Polski reprezentujący stronę kościelną. Członek Rady Społecznej przy Metropolicie Poznańskim abp Zbigniew Zielińskim. Od lutego 2020 roku dyrektor Wielkopolskiego Muzeum Niepodległości oraz inicjator budowy nowej siedziby Muzeum Powstania Wielkopolskiego, która rozpoczęła się w lutym 2024 roku. Jeden z głównych inicjatorów ustanowienia w 2021 roku nowego święta państwowego – Narodowego Dnia Zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego 1918-1919.

Historyk i nauczyciel w Campus Oberbarnimschulen w Eberswalde. Jest współdyrektorem Institut für Caucasica-, Tatarica- und Turkestan-Studien (ICATAT) oraz członkiem Teachers Advisory Council Fortunoff Archive for Holocaust Testimonies na Uniwersytecie Yale oraz Grupy Roboczej Nauczycielek i Nauczycieli przy Wspólnej Polsko-Niemieckiej Komisji Podręcznikowej Historyków i Geografów. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się na transnarodowej historii Europy Środkowo-Wschodniej, ze szczególnym uwzględnieniem procesów powiązań i kształtowania się pograniczy między Bałtykiem, Morzem Czarnym a strefami stepowymi. Szczególne miejsce w jego badaniach zajmuje historia społeczności muzułmańskich w Europie, zwłaszcza Tatarów, a także zagadnienia hybrydyczności kulturowej, kształtowania tożsamości oraz transferu kulturowego w kontekstach przednowoczesnych i nowoczesnych. Obok działalności naukowej intensywnie angażuje się w edukację historyczno-obywatelską, zwłaszcza w projekty polsko-niemieckie, rozwój wieloperspektywicznych form nauczania oraz łączenie badań naukowych, szkoły i upowszechniania historii w przestrzeni publicznej.

Historyk, pedagog i literaturoznawca. Od 2013 r. jest pracownikiem naukowym Instytutu Leibniza ds. Mediów Edukacyjnych | Instytutu im. Georga Eckerta, gdzie jako sekretarz naukowy po stronie niemieckiej koordynuje prace Polsko-Niemieckiej Komisji Podręcznikowej oraz projekt bilateralnego podręcznika „Europa. Nasza historia”, a od 2021 r. opiekuje się pracami Niemiecko-Czeskiej Komisji Podręcznikowej.

Historyk; w 2008 roku rozpoczął pracę w Ruhr Museum, gdzie jako wolontariusz współtworzył nową wystawę stałą na terenie wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO kompleksu Zollverein. W kolejnych latach uczestniczył w realizacji licznych projektów wystawienniczych muzeum. Po obronie rozprawy doktorskiej poświęconej przemysłowcowi hutniczemu Ernstowi Poensgenowi (2021) od 2022 roku pracuje w Ruhr Museum jako kurator ds. historii przemysłu i historii najnowszej.

Badacz antysowieckiego i antyniemieckiego oporu w Europie w XX w. zajmujący się też studiami nad polityką pamięci. Autor m.in. książek: Za pierwszego Sowieta. Polska konspiracja na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej (wrzesień 1939-czerwiec 1941); Leśni Bracia. Podziemie antykomunistyczne na Litwie. Łotwie i w Estonii. 1944-1956; Niezłomni czy realiści? Polskie podziemie antykomunistyczne bez patosu (współautor S. Poleszak). Pomysłodawca i redaktor naczelny „Atlasu polskiego podziemia niepodległościowego 1944-1956, współtwórca wystawy i dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.